บันทึกของไอที(IT) บ้านนอก

เมื่อคืนผมเองเกือบเอาชีวิตมาไม่รอด เพราะผมเองเดินทางกลับมาช่วงค่ำ แล้วฝนก็ตกเทกระหน่ำ เสียจนมองเส้นบอกทางบนถนนไม่เห็น ช่วงระยะทางจากยโสธรถึงอุบลราชธานี?ได้แต่ภาวนาเมื่อไหร่มันจะซา ๆ ลงหน่อย แต่ไม่เป็นผลครับ พอมีรถสวนทางที ไฟหน้าจากรถคันอื่นแหย่เขาตาขับต่อไปไม่ได้เลย เข้าใจว่าวิ่งได้ไม่น่าเกิน 40-60 กม/ชม. ผมมีชีวิตกลับมาวันนี้ถือว่าบุญสุด ๆ เลย

ช่วงนี้ผมต้องเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อยหน่อย แทบจะทุกวันหยุดก็ว่าได้ แต่การไปแต่ละครั้งก็เก็บความประทับใจกลับมาด้วยทุกครั้ง ผมเดินทางวันศุกร์ช่วงเย็นราว? 6 โมงกว่า ๆ ถึงร้อยเอ็ดก็สองทุ่มกว่า ๆ วันที่กลับมีฝนตก แต่ผมเองไม่โดนฝนเพราะขับรถไล่หลังฝนไป เสาร์ตื่นตอนเช้าพี่สาวก็ไปเก็บเห็ดในป่าข้างหมู่บ้านแกงให้กิน ได้มาเยอะเหมือนกันนะ เกือบเต็มตะกร้าใบเล็ก มีทั้งเห็ดโคน เห็ดแดง ช่วงนี้เห็ดโคนออกเยอะ เมื่อวานนี้ก็ได้กันคนล่ะตะกร้ามั๊ง

ช่วงสายก็ออกไปที่ทุ่งนา ไปเก็บถั่วฝักยาวที่แม่ปลูกไว้ที่ตามคูนา ได้เยอะนะ 1 ถุงใหญ่ ๆ เท่ากับที่เขาขายส่งกันนะ ถ้าขายก็คงสาม สี่ร้อยบาทมั๊ง แต่แม่ไม่ขายเอามาฝากเพื่อนก็หมดแล้ว ตอนที่กลับจากทุ่งนาเจอใครแม่ก็แบ่งให้หมดนั่นแหละ เก็บถั่วเสร็จกระโดดลงสระน้ำเก็บสายบัว และผักกระเฉด สงสัยน้ำมันคงเย็นมากทำเอาเป็นตะคิวไปเลยคว้าหาที่เกาะ จนหญ้าไซบาดเต็มตัวไปหมด แต่ก็ไม่กลัวเพราะชีวิตเราอยู่กับทุ่งนามานาน

กลับเขาบ้านสายหน่อย ก็ต้องไปเกี่ยวหญ้ามาไว้ให้วัวแม่ลูกอ่อน คราวนี้แม่วัวออกลูกพร้อมกันสองตัว เลยต้องระวังเรื่องอาหารที่จะให้กิน แม่บอกว่าหากให้อาหารผิดก็เหมือนกับคนนี้แหละ แม่มันจะไม่มีน้ำนมให้ลูกกิน ตอนนี้มีวัวที่บ้านทั้งหมดก็ราว ๆ ยี่สิบกว่าตัว ปีนี้วัวไม่เป็นราคา ได้ตัวล่ะหมื่นก็ยังยาก ก็ไม่เป็นไร พวกเราก็ไม่หวังการขายเท่าไหร่ ผลพลอยได้สำคัญกว่าเยอะ นั่นก็คือขี้วัว นอกจากใส่เป็นปุ๋ย เหลือก็ขายได้ แพงด้วยนะดีไม่ดีปีหนึ่งได้เกินราคาตัววัวอีก เห็นแล้วสุขใจเลยนะ ชีวิตแบบพอเพียงที่นายหลวงของเราท่านทรงตรัสไว้

วันอาทิตย์ก็พาช่างเขาไปทำบ้านหลังใหม่ให้ ผมเองทำหน้าที่เดินสายไฟ กว่าจะเข้าที่เข้าทางก็เลยทำให้ต้องเดินทางกลับมาค่ำอย่างนี้แหละ